ESKİCE KÖYÜ’NÜN TARİHÇESİ

          Osmanlı Devleti kurulup, topraklarını genişletmeye başladıktan sonra, yaşamları hayvancılığa bağlı Aydın Yörükleri Anadolu içlerine yayılmaya başladılar. Bunlardan Hacı Bekir isimli Yörük beyi de 1340 yılında Düvenci Ovası’na gelmiştir. Ovanın geniş, etrafının ormanla kaplı olması nedeniyle yerleşime elverişlidir.

         Arazinin yapısının yerleşime uygun olmasına rağmen; gelip geçici Türk ve Rum aşiretlerinin varlığı, istilacı Rumların sık sık baskın yapmaları bu topraklarda kalıcı bir yerleşime olanak vermemiştir. Ancak bu toprakların Osmanlı Devleti’nin eline geçmesi ile köysel yerleşim başlamıştır. 1340 yılında Hacı Bekir Bey’in bir oğlu ve iki kızı vardı. Kızlarını evlendiren Hacı Bekir Bey,  büyük kızını bugünkü Boğacık Köyü’ne, küçük kızını da Güney Köyü’ne yerleştirdi. Arazi ve sürüsünün  bölüşümünü  de yapan Bey, üç yerleşimin temelini atmıştır.1340 yılında Eskice, 1356 yılında Boğacık, daha sonra da Güney Köyü kurulmuştur.

         Aydın, Afyon, Kars ve Gümüşhane yörelerinden gelenler de buralara yerleşerek buraların birer köy durumuna gelmesini sağlamışlardır. Topraklarının sulak ve etrafının ormanlık olması yerleşimin kalıcı olmasına yetmiştir.

DOĞAL DURUMU

         Eskice Köyü, Çorum iline bağlıdır. Merkeze uzaklığı 20 km’dir. Çorum–Samsun karayolu, köyün 1 km güneyinden geçmektedir. Köy, bu ana yola bağlıdır. Cumhuriyetin ilk yıllarında Mecitözü ilçesine bağlı iken, 1948 yılında Çorum il merkezine bağlanmıştır.

         Köy, Soya Tepesi denilen tepenin güney yamacına kurulmuştur. İlk yerleşim yeri şimdiki eski caminin bulunduğu alandır. Köy zamanla büyümüş, yerleşim alanı da zamanla büyüyerek bugünkü haline gelmiştir. Doğusu tepeler ve çukurlarla çevrilidir. Batısı Kuşçu Tepeleri ile çevrilidir. Kuzeyi Sazlık ve Cumhuriyet döneminde tescil edilen adı ile Düvenci Ovası ile çevrilidir. Köyün güneyi ise Çorum-Samsun karayolunu geçince Öz ve Arkat Çalı adı ile anılan meşe koruluğu ile kaplıdır. Bu koruluk, köyün yıllık yakacak odun ihtiyacını karşılamamaktadır. Köyün kuzeyinde Saz Suyu ve Düvenci Deresi akmaktadır. Bu derelerin kenarına söğüt, kavak gibi ağaçlar dikilmiştir. Bu sularla Düvenci Ovası sulanmaktadır. Köyün güneyinde ise Öz Deresi akmaktadır. Bu derenin kenarlarında söğütlük ve kavaklıklar bulunmaktadır.

         Köyün çevresinde; Boğacık, İkipınar, B. Düvenci, K. Düvenci, Güney, Konaklı, Elma Pınarı, Elvan Çelebi, Alören ve Kuşsaray köyleri vardır.

EKONOMİK DURUMU

         Köyde ekonomi tarıma dayanmaktadır. Arazinin %80’i ekilip biçilmektedir. %15’i bozkır, %5 kadarı da koruluktur. Dere kenarındaki alanlar sulanmaktadır. Tarla tarımı yapılıp arpa, buğday, nohut, şeker pancarı, mercimek vb. ürünler ekilip biçilmektedir. Bağcılık fazla gelişmemiştir. Köy üzüm ve meyve ihtiyacını karşılayamamaktadır. Köyde sebzecilik fazla gelişmemiştir. Sebze ihtiyacını çevre köylerden veya şehirden gidermektedir.

         Köyde el sanatları gelişmemiştir. Düğün çeyizleri elde hazırlanmaktadır, ticari değeri yoktur.

         Köy halkından bir kısmı yurt içi ve yurt dışında işçi olarak çalışmaktadır. Küçük bir grup ise nakliyecilikle geçimini sağlamaktadır. Bir grup köylü öncülüğünde il merkezinde Taşıma Kooperatifi kurulmuştur. Köyde hayvancılık yeni yeni gelişmektedir. Köye büyükbaş hayvan yetiştiriciliği ile ilgili kooperatif kurulmuştur.

SOSYAL VE KÜLTÜREL DURUMU

         Köyde düğün adetleri gelenekseldir. Düğün ve bayramlarda kadınlar ile erkekler ayrı ayrı eğlenmektedirler. Sosyal yaşam gelişmemekle birlikte yeni yeni canlanmaktadır.

         Köyde 2005 yılı itibariyle 1205 kişi yaşamaktadır. Bu nüfusun 583’ü kadın, 622’si erkektir.

         Köyde 1992 yılında 6 derslikli bir okul yapılmıştır. 1992-1993 öğretim yılında eğitime açılan yeni bina ile birlikte Eskice İlköğretim Okulu olmuştur.

         1992’de köy odası yapılmıştır. Köyde her evde telefon  vardır. TELEKOM santrali köy sınırları içindedir. ADSL alt yapısı da tamamlanmıştır. 1993 yılında başlayan sağlık evi ve camii inşaatları tamamlanmıştır. Köyde; iki İmam Hatip, bir Ebe Hemşire bulunmaktadır. Köy halkı sağlık problemlerini Çorum’da çözmektedir. 2005-2006 Öğretim yılında Kur’an Kursu ve her yıl da Halk Eğitim Merkezi tarafından Biçki-Dikiş Kursu açılmaktadır.

İKLİM

         Köyde karasal iklim hüküm sürmektedir. Kışlar çok soğuk ve kar yağışlı, yazlar ise sıcak ve kuraktır. Köy rakımı il merkezine göre yüksektir. Bu sebeple kendine has bir yağış rejimine sahiptir. İlkbahar ve sonbahar mevsimlerinde, genelde öğleden sonraları sık sık sağanak yağışlar görülür.

GÖÇLER

   Eskice Köyü’nde göçler devam etmektedir. Köyde nüfus artışı normal düzeydedir.Göç daha çok büyük şehirlere doğru olmaktadır.Ancak yoğun göçler değildir. Daha çok sezonluk çalışmaya gidilir.

KONUT DURUMU

         Köyde genelde eski tip evler yer almaktadır. Aileler kalabalıktır. Yeni yapılan evler kullanışlıdır. Köyün altyapısı  henüz tamamlanamamıştır. Kanalizasyon yapım çalışmaları sürmektedir. Foseptik çukuru tamamlanmıştır. Evlerde içme suyu şebekesi vardır.

EĞİTİM – ÖĞRETİM DURUMU

         Okulun açılışı Cumhuriyet’in ilk yıllarına rastlamaktadır. Geçmiş yıllarda açılan okuma-yazma kursları ile okur-yazar oranı artırılmıştır. Köyde ilköğretim okulu bulunmaktadır. Köyün ortaöğretim, özellikle yüksek öğretim ve kadınların okuma oranı düşüktür. Son yıllarda kızların ortaöğretim kurumlarına devamında artış gözlenmektedir. Yüksek öğretime devam eden öğrenci sayısı  ...  erkek,  ...  kız öğrenci vardır.       

  Önceki yıllarda taşıma merkezi olan okulumuza, Güney Köyü ile Kuşsaray Köyü öğrencileri taşınmakta idi. 2003-2004  Öğretim yılında sadece Kuşsaray Köyü’nün öğrencileri taşımalı gelmiştir. Okulumuz 2005-2006 Öğretim yılında taşıma merkezi olmaktan çıkarılmıştır. 2008/2009 Öğretim yılında; 1 Müdür, 1 Müdür Yardımcısı, 6 Sınıf Öğretmeni, 9 Branş Öğretmeni, 1 Ana Sınıfı Öğretmeni, 1 Hizmetli  ve 203 öğrenci ile eğitim ve öğretim faaliyetleri yürütülmektedir.

YÖNETİM DURUMU

         Köyün yönetim durumu muhtarlıktır.

ULAŞIM DURUMU

 Köyün şehre yakın olması ve Çorum-Samsun karayolu üzerinde bulunması ulaşımı kolaylaştırmaktadır. Bağ, bahçe, tarla ve komşu köylerle bağlantısı toprak yollarla sağlanmaktadır. Yük; traktör ve kamyonlarla  yolcular ise, minibüslerle taşınmaktadır.